Het begin

Eerst en vooral, welkom aan alle nieuwsgierigen hier op mijn eigen blog.

Een goede vriend van me heeft deze blog aangeraden, en eigenlijk was ik meteen verkocht voor dit idee. Ik schrijf namelijk graag en veel teveel. Of het nu nog zonder schrijffouten is, dat is een andere vraag. Maar dat ga ik me niet echt aantrekken. Ik ben me een beetje aan het afvragen of ik hier een typisch vrouwelijke blog van maak, en de hele tijd over kinderen en huishouden en mannen ga schrijven, of gewoon hier mijn gal ga uitspuwen en een harde mening ga geven over alles wat er in deze wereld gebeurd. Mja, dilemma. Het gaat een combinatie van de twee worden. Ik denk niet dat ik kan schrijven over dingen waar ik te weinig van afweet.

Ik ga braaf beginnen bij het begin, en mezelf voorstellen. Ik heb zonet een sanitaire stop gemaakt, en hierbij ontdekt dat ik nog altijd vrouwelijk ben. Ik ben van het bouwjaar 1981, om correct te zijn, ben ik gebouwd in 1980 en ter wereld gekomen in 1981, maar voor verdere technische details daarover moet je bij mijn ouders terecht. Ik ben een gescheiden vrouw en heb het klaargespeeld om terug een relatie aan te gaan met mijn ex-man. Dus mijn ex-man is mijn huidige vriend. Hierover zal ik nog wel meer vertellen, maar als intro is dit voor nu meer als genoeg. Wij hebben samen een pracht van een dochter, geboren in 2002. Een tamelijk koppig exemplaar maar toch prachtig gemaakt, al zeg ik het zelf. Ben alleen benieuwd wat haar komende puberteit ons nog gaat schenken. Als ze de aard van haar moeder heeft, pffff, mag er nog even niet aan denken.

Dit weekend was er op de school van mijn dochter een grootouderfeest, 2 dagen achtereen. Zoals iedere ouder kijkt men hier naar uit. Je ziet je kindje dansjes doen, zingen, teksten voordragen en zoveel meer. Voor de mensen zonder kinderen hier, je kan het vergelijken met het geven van een diner voor familie of vrienden. Je kijkt ernaar uit en terwijl wens je dat het ook weer snel achter de rug is, want je weet dat je achteraf nog werk ga hebben, en je weet op voorhand niet hoe het gaat zijn of wat te verwachten. Ik vond dit jaar het feest een beetje saai, mijn dochter is welgeteld 5 seconden op het podium geweest. Ze had voor zichzelf al besloten dat ze mee ging werken achter de schermen en ze wou niet optreden. Het was een samengeperst verhaal over Suske en Wiske die op zoek gaan door de tijd naar Schanulleke. Het feit dat Suske en Wiske niet mijn favoriete stripboekenreeks is, terzijde gelaten, was het toch nog saai. De dialogen waren soms moeilijk verstaanbaar en het geheel was heel lang gerokken. Je ziet de leerkrachten zwoegen om al die kinderen op tijd op de juiste plaats op het podium te krijgen. Je ziet angstige kinderen die niet weten wat hun overkomt en met hun grote oogjes naar de vuurrode kop van hun juf staren en hopen dat het snel over is. Je ziet kinderen die zoveel plezier hebben dat ze gewoon hun eigen geimproviseerde werk geven. Je ziet ouders die naar het podium stormen met hun cameraatje zodra hun kindje op het podium verschijnt. Het is soms een beetje bedenkelijk. Ik heb gewoon braaf toegekeken en voelde net als iedere ouder een zekere trots.

Al bij al, toch heb ik respect voor de hele organisatie. Probeer maar eens op zo een korte tijd zo een feest in elkaar te boksen. Ik zou het niet kunnen, ik zou gewoon de muziek opendraaien, als ik al een degelijke installatie zou vinden, en iedereen zijn ding laten doen. En hopen dat er dan andere mensen aan drank en hapjes zouden denken. En ik denk dat ik tegen het eind van de avond kapot zou zijn van de zenuwen, zeker omdat de helft van de kinderen vermist zou zijn.


Zover dus het grootouderfeest. En alsof mijn weekend nog niet vol genoeg was, ben ik vandaag ook nog naar de Brunch van de Chiro geweest. Brunch met de grote B. Ja, het was heel goed en heel gezellig. Aan de brunch ging een misviering vooraf, want Chiro is nog altijd katholiek. Het is al 5 jaar geleden en dubbel zoveel zonden geleden, dat ik nog in een kerk geweest was. Maar het ging vlot en gezellig, er is veel gezongen en iedereen had een goed humeur. Ik zat in de kerk naast een vriendin van me en eigenlijk hebben we vreselijk veel onze lach moeten inhouden. Vooral tijdens het zingen. We hebben alle liedjes meegezongen, zelfs de liedjes die ons totaal onbekend waren. Ik voelde me net een combinatie van Tina Turner, Kate Bush, Sinead O´Connor en iets wat trekt op een loopse hond. Vooral heel toonvast. Het stiekeme sigaretje dat we gerookt hebben voordat we de kerk ingingen, heeft onze stem helemaal tot zijn recht gebracht. Kuch, hoest...nog eens kuchen, iemand een vicks-pastille?

Tja, dat was zo een beetje mijn weekend. Ik weet nog niet precies hoe ik zo een blog elke keer ga moeten afsluiten, dus zeg ik gewoon: tot de volgende!

Ah ja, nog iets kleins, ik laat iedereen meelezen en iedereen mag reageren hier op deze blog. Ik vraag alleen dat iedereen zich een beetje gedraagt hier op mijn blog en dat iedereen zijn eigen mening heeft. Dus absoluut verboden: schelden, spammen en indiscrete opmerkingen. Voor de rest, op een gezonde manier discussie voeren, mag altijd. 

Liefs,
Anneke