Ik had een rare droom. Ik zag een heldere hemel en er stonden enorm veel sterren. Ik wandelde naar boven over een trap van zachte wolken en voelde de warmte van al die sterren. Zo rustig, zo licht, zo opgelucht. Het was alsof de sterretjes aan het lachen waren, zo gelukkig. Ik danste tussen de sterren, de ene al meer helder dan de andere. Het was prachtig. Alles fonkelde, ik voelde me compleet, perfect gelukkig.
Plots schrok ik wakker, mijn telefoon rinkelde. Ik stond ineens terug met mijn voetjes op de grond. Ik kreeg het nieuws te horen, 28 mensen zijn omgekomen bij een busongeval vannacht. Duizend gedachten tegelijkertijd bliksemde door mijn hoofd en plots, niets meer. Kan men hier woorden voor vinden? Neen, maar dat hoeft ook niet.
Wat zou ik willen horen mocht het bij ons voorvallen? Ik zou willen dan mijn kind niet zinloos is heengegaan. Ik geloof niet dat het zomaar stopt na de dood. Ik geloof niet in God, maar wel dat we na onze dood nog iets betekenen. Daar zou ik vast in willen geloven, dat deze sterke jonge kinderen hun leven hebben gegeven om andere kindjes te helpen. Ieder mens heeft een beschermengel nodig, en het zou zin geven aan het leven. Kinderen die jong van ons heengaan, kennen geen slechte gedachten of hebben amper slechte herinneringen. Ze kunnen bij hun heengaan alleen maar goede dingen teruggeven. Zou dat geen zin maken? Alles kan toch niet zwart of wit zijn?
Een kind afgeven is het meest ondenkbare wat een mama of papa ooit wil doormaken. Ik wil zelfs niet beginnen om me dat voor te stellen. Het is als een traan die nooit opdroogt, een litteken in je hart dat nooit verdwijnt. Men kan alleen maar hopen dat tijd raad en moed geeft om verder te gaan.
Ik ga nu terug naar mijn droom, ik wil geen droevige gedachten meer. Ik zie 22 sterretjes veel duidelijker als voordien samen met de sterretjes die er al waren. Nog warmer, allemaal met lachende gezichtjes. Zinloos of niet, ze zijn nu gelukkig. Nog een beetje onwennig in hun nieuwe omgeving, speels op zoek naar hun lot. Alles komt op zijn plaats, ik voel me terug opgelucht.
Ik wens voor alle familieleden en medemensen veel moed en sterkte met hun verdriet.
Vanwege mijn heel gezin,
innige deelneming,
Liefs,
Anneke
