Het was vandaag voor mij weer eens ´die dag´ van het jaar. Ik moest voor mezelf vandaag op onderhoud. En nee, niet zomaar een onderhoud, een groot onderhoud! Ik ga meestal voor zoiets naar het ziekenhuis op consultatie. Deze keer had ik wisselstukken nodig, en zodus laat men niets aan het toeval over.
Ik was er eigenlijk al een hele week nerveus over. Waarom moet je als vrouw toch al die dingen ondergaan? Maar goed, ik was thuis op tijd vertrokken, samen met mijn vrienden Axl Rose en James Hetfield, rij ik aan een waarschijnlijk veel te hoge snelheid naar het ziekenhuis. Kom ik daar toe, blijkt dat ze de parkingen aan het verplaatsen zijn. Ik negeer het bordje dat de parking volzet is, en rij zoals het hoort de parking op. Achteraf bekeken had ik misschien het volzet-bordje niet mogen negeren, maar ja, ik geef volledig de schuld aan mijn vrienden die afwisselend om mijn aandacht schreeuwde. Ik rij rustig verder, op jacht naar dat ene plaatsje om mijn auto kwijt te raken. Voor mij reed een man die waarschijnlijk ook zijn vrienden mee had, want hij was even radeloos. We rijden zigzag langzaam verder, en de man voor mij gaf het zonder waarschuwing op. Hij vond het praktisch om zich te parkeren midden op de weg.
De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat ik heel slecht ben in parkeren en traag rijden of achteruit rijden. Dus toen die man zich daar in het midden parkeerde, kon ik niet anders als heel traag er langs te rijden. Ik rij waarschijnlijk met 1 van de kleinere autos in deze wereld, maar toch had ik absoluut geen geduld voor dit. Zodra ik er voorbij was, heb ik dan ook even misbruik gemaakt van mijn gaspedaal. (lieve auto, vergeef het me)
Er restte me dus niets anders dan braaf te wachten tot er iemand zijn plaatsje aan mij zou afstaan. Ik stelde me strategisch in het midden van de parking, en keek met argusogen rond. En ja hoor, er kwam een dame naar beneden en al snel was er een plaatsje vrij voor mij. Klein detail, het was een piepkleine plaats, 50m ACHTER me. Ik was verplicht achteruit te rijden, in een bocht, op een overvolle parking waar iedereen al verkeerd stond om mezelf in de veel te kleine plaats te wringen, die achteraf bekeken nog niet eens een officiele parkingplaats was. Ik rij dus veel te snel achteruit, omdat het me al zo hoog stak, was ik een beetje in de verkeerde spiegel aan het kijken. Ik was eigenlijk in geen spiegel aan het kijken, vrouwen zijn niet altijd ijdel! Ik heb nog net op tijd kunnen remmen omdat er plots een Volvo stond, die ik voordien nog niet had gezien, net als de Ford en de VW, die er ook plotseling stonden, zomaar, allemaal netjes naast elkaar. Dus na veel keren en achteruit rijden, kom ik aan bij mijn plaatsje. Vooruit erin, zonder zever. Tuurlijk, omdat het de grootste plaats was op heel de parking, heb ik 10min nodig gehad om uit te zoeken hoe ik mijn portier zou openen zonder de lelijke witte auto naast me van zwarte stripes te voorzien. Uiteindelijk, na veel met Jezus te hebben gesproken, ben ik toch nog op tijd op plaats van afspraak aangekomen.
Moraal van het verhaal: de volgende keer neem ik Brian Johnson ook mee!
Tot de volgende zou ik zo zeggen,
Liefs,
Anneke
