Eergisteren kwam ik thuis van mijn werk en mijn dochter wou kost wat kost een kerstboom. Ik zag het niet helemaal zitten om een boom te gaan halen, maar dat is buiten de charmes van mijn dochter gerekend. Zij kan haar papa zo rond haar vingertje draaien dat ze maar gewoon diep in zijn ogen moet kijken en hij doet alles voor haar. Mij is het allesinds nog nooit zo gelukt. Als ik diep in zijn ogen kijk dan begint hij zich al af te vragen of ik ze nog wel allemaal op een rijtje heb. Misschien moet ik zoals in de reclame het welgekende wasmiddel eens proberen...het zal daaraan liggen.
Dus zij onder hun tweetjes op weg met mijn auto. Ze hadden ook een heel praktische uitleg voor het feit dat ze mijn auto nodig hadden: de zetels klappen makkelijk om, de auto stond voor de deur, meer plaats voor de kerstboom, genoeg benzine in de tank. Ach ja, alle excuses waren goed. Ik heb er niet te lang bij stil gestaan.
Ik was eigenlijk blij dat ik eventjes tijd voor mezelf had, en ondertussen kon ik een beetje opruimen en de soep opzetten. Maar hoe meer de tijd verstreek, hoe meer ik me begon af te vragen waar ze die boom gaan zoeken zijn. Het was ook al terug beginnen te sneeuwen en ze waren al bijna 2 uren onderweg. Qua tijd hadden ze al in de Ardennen kunnen zijn en hun boom geveld hebben. Ik begon me ook een beetje zorgen te maken. Ik heb geen winterbanden en de GSM lag nog op tafel. Ongeveer tien minuten en evenveel sigaretten later, hoorde ik eindelijk de voordeur opengaan.
Gelijk twee uitgelaten tieners kwamen ze met hun boom binnen. Zo fier als iets! Ik vroeg direct ofdat ze nog moeten wachten hebben totdat de boom volgroeit was of zo, want dat ze enorm lang weg waren. Mijn dochter keek me eigenwijs aan, met strenge blik over haar brilletje, wenkbrauw omhoog. 'Mama, het is niet makkelijk om een boom te kopen.' Tja, ik voelde dat er een hele uitleg aankwam, dus heb braaf de soep geserveerd en heb terwijl geleerd dat het heel ingewikkeld was.
Ze zijn naar Ikea gereden, en blijkbaar moet je eerst je boom binnen gaan betalen en dan buiten afhalen. Dan het tweede probleem, er was geen boom met wortel, dus moesten ze nog een voet gaan kopen voor de boom op te zetten. Die bleken overal uitverkocht te zijn, met als gevolg dat ze in Brico potgrond gaan kopen zijn, zo kan men de boom in een emmer of grote pot planten. Eigenlijk veel vijven en zessen, het was een begrijpelijke uitleg.
De dag erna, voor ik naar mijn werk wou vertrekken, inspecteerde ik mijn auto. Langs mijn wielkappen en zijkant hing enorm veel sneeuw en ik vroeg me al lichtjes af of ze er rally mee gereden hadden. Want dan mag je nog door sneeuw rijden, zo vuil krijg je die niet. Langs de binnenkant hing alles vol dennenaaldjes en was het ook niet erg netjes. Ik had zo mijn bedenkingen.
Vandaag, tijdens het ritje naar de stad, deze keer niet met mijn auto, hebben ze zich versproken. Toen we net vertrokken van een volgesneeuwde parking, zei mijn dochter: 'Papa, ga je terug zo doen, zoals met mama haar auto?' En ze begonnen bij het aanblik van mijn verbaasde gelaatsuitdrukking luid te lachen. Blijkbaar was de parking van de Brico superleuk en superglad. Kortom, het was het ideale slip-parcours voor mijn arm beestje geweest.
Bij deze, mijn allerliefste dochter en medeplichtige papa, als binnenkort blijkt dat ik een nieuwe handrem en remblokjes nodig heb, dan weet ik naar wie ik de rekening mag sturen.
Tot volgende,
Liefs,
Anneke
zondag 19 december 2010
vrijdag 10 december 2010
zondag 5 december 2010
Winter Wartaal
De winterperiode is de ideale tijd om eens bij alles stil te staan. Ik klink nu misschien zoals een overjaarse priester, maar in de winter is er altijd meer tijd om na te denken. Het is een koude donkere periode en de mensen houden hier en daar gezellige warme feesten om toch een beetje een goed gevoel te creeeren. We gaan ons samenzetten zodat we de koude tijd eventjes kunnen vergeten. We bakken en koken alsof het een lieve lust is, zodat we toch maar een voldaan gevoel krijgen. Het leuke gevolg daarvan is dat we tegen februari beginnen te panikeren omdat alle kledingstukken beginnen te spannen. Leve de uitvinder van stretch!
Wat me ook opvalt, zijn de lichtjes en versieringen die overal opduiken. Elk jaar zijn het er meer en meer. Dit vind ik eigenlijk wel leuk en mooi. Enigste nadeel eraan, je ecologische voetafdruk krijgt ineens Goliath-afmetingen oftewel je krijgt ecologische gigantische platvoeten ervan! Maar, de lichtjes zijn prachtig. Er zijn gezinnen die echte kunstwerkjes in hun voortuintjes zetten. Herten, kerstmannen, cadeautjes, sneeuwmannen, noem maar op. En dat in verschillende kleuren!
Ja, het wordt tijd dat ik er ook eens aan begin. Alleen, dit jaar lijkt voor mij alles een beetje trager te lopen dan ik zou willen. Er is dan ook zeer veel gebeurt in mijn leven dit jaar. Ik kan wel zeggen dat ik het dit jaar heel moeilijk heb gehad met mannen. Exen, vrienden, broers, vaders, noem maar op, ik heb dit jaar een beetje meer geleerd over de ondoorgrondelijke wereld van de man. Je mag zeggen wat je wilt, maar mannen zijn zeker zo ondoorgrondelijk als vrouwen! Mannen hebben net zo een grote twijfels als vrouwen, ze kunnen even onzeker zijn. Ze kunnen net zo een grote klootzakken zijn als wij bitchen kunnen zijn. Ze kunnen ook net zo emotioneel zijn als wij. En ze kunnen even zorgzaam en geduldig zijn.
Het grote probleem is de manier van uitdrukken, de taal. Het is algemeen bekend dat vrouwen onder elkaar een eigen taaltje hebben, vooral een heel uitgebreid fantasierijk taaltje. Mannen zijn accurater en korter. Ze hebben niet alle details nodig. Een man kan zeggen: dat is een knappe, en dan weet de andere man dat het gaat over een mooie rondborstige dame, met benen tot aan de oksels, haren tot aan haar kont, tijger in bed, een kontje waar je staal op kan breken, ogen waar je jezelf in kan verdrinken, een lekker roodgemaakt kusmondje, een maatje 36 met naaldhakken en een jurkje dat amper als jurkje kan bestempeld worden, maar eerder als een lapje stof wat net alles bedekt. (dat was dus de vrije vrouwen-vertaling)
Je ziet maar, dan wordt het als vrouw al moeilijk, wij hebben soms echt wel de hele uitleg nodig. Zeker als het gaat over gebruiksvoorwerpen, zoals autos of knappe grieten, want dat zijn tenslotte maar gebruiksvoorwerpen, niet? (knipoog naar de vrouwen onder ons) Om al maar te zwijgen over de gevoelens en de belangrijke details, elk detail heeft voor ons een belangrijke betekenis! Er is een verschil tussen ik voel me slecht vandaag of ik voel me opgeblazen, moe en ambetant vandaag. (Gelieve in beide omstandigheden de betreffende vrouw te ontwijken! Een gewaarschuwd man is er 2 waard)
Wat ook wel is, vrouwen gaan veel meer op hun hart en gevoel af, mannen zijn rationeler en beslissen meer met hun hoofd. Ik kan niet zeggen wat het beste is, ik kan alleen zeggen dat ik geleerd heb om niet meer zo snel met mijn hart te beslissen. Ik ben niet tegen muren gelopen, maar erdoor. Kan vrij pijnlijk zijn soms. Conclusie: een beetje evenwicht in de verschillende manieren van uitdrukken is niet slecht. Zo vermijdt men veel misverstanden en toestanden. En als men niet helemaal zeker is, wacht liever een beetje af, soms komt het antwoord vanzelf. Een raad die ikzelf veel meer zou moeten opvolgen, want geduld staat niet in mijn woordenboek.
Zo, voordat ik me hier als een soort van Tante Kaat vol met goede raad ga voelen,
Tot de volgende,
Liefs,
Anneke
Wat me ook opvalt, zijn de lichtjes en versieringen die overal opduiken. Elk jaar zijn het er meer en meer. Dit vind ik eigenlijk wel leuk en mooi. Enigste nadeel eraan, je ecologische voetafdruk krijgt ineens Goliath-afmetingen oftewel je krijgt ecologische gigantische platvoeten ervan! Maar, de lichtjes zijn prachtig. Er zijn gezinnen die echte kunstwerkjes in hun voortuintjes zetten. Herten, kerstmannen, cadeautjes, sneeuwmannen, noem maar op. En dat in verschillende kleuren!
Ja, het wordt tijd dat ik er ook eens aan begin. Alleen, dit jaar lijkt voor mij alles een beetje trager te lopen dan ik zou willen. Er is dan ook zeer veel gebeurt in mijn leven dit jaar. Ik kan wel zeggen dat ik het dit jaar heel moeilijk heb gehad met mannen. Exen, vrienden, broers, vaders, noem maar op, ik heb dit jaar een beetje meer geleerd over de ondoorgrondelijke wereld van de man. Je mag zeggen wat je wilt, maar mannen zijn zeker zo ondoorgrondelijk als vrouwen! Mannen hebben net zo een grote twijfels als vrouwen, ze kunnen even onzeker zijn. Ze kunnen net zo een grote klootzakken zijn als wij bitchen kunnen zijn. Ze kunnen ook net zo emotioneel zijn als wij. En ze kunnen even zorgzaam en geduldig zijn.
Het grote probleem is de manier van uitdrukken, de taal. Het is algemeen bekend dat vrouwen onder elkaar een eigen taaltje hebben, vooral een heel uitgebreid fantasierijk taaltje. Mannen zijn accurater en korter. Ze hebben niet alle details nodig. Een man kan zeggen: dat is een knappe, en dan weet de andere man dat het gaat over een mooie rondborstige dame, met benen tot aan de oksels, haren tot aan haar kont, tijger in bed, een kontje waar je staal op kan breken, ogen waar je jezelf in kan verdrinken, een lekker roodgemaakt kusmondje, een maatje 36 met naaldhakken en een jurkje dat amper als jurkje kan bestempeld worden, maar eerder als een lapje stof wat net alles bedekt. (dat was dus de vrije vrouwen-vertaling)
Je ziet maar, dan wordt het als vrouw al moeilijk, wij hebben soms echt wel de hele uitleg nodig. Zeker als het gaat over gebruiksvoorwerpen, zoals autos of knappe grieten, want dat zijn tenslotte maar gebruiksvoorwerpen, niet? (knipoog naar de vrouwen onder ons) Om al maar te zwijgen over de gevoelens en de belangrijke details, elk detail heeft voor ons een belangrijke betekenis! Er is een verschil tussen ik voel me slecht vandaag of ik voel me opgeblazen, moe en ambetant vandaag. (Gelieve in beide omstandigheden de betreffende vrouw te ontwijken! Een gewaarschuwd man is er 2 waard)
Wat ook wel is, vrouwen gaan veel meer op hun hart en gevoel af, mannen zijn rationeler en beslissen meer met hun hoofd. Ik kan niet zeggen wat het beste is, ik kan alleen zeggen dat ik geleerd heb om niet meer zo snel met mijn hart te beslissen. Ik ben niet tegen muren gelopen, maar erdoor. Kan vrij pijnlijk zijn soms. Conclusie: een beetje evenwicht in de verschillende manieren van uitdrukken is niet slecht. Zo vermijdt men veel misverstanden en toestanden. En als men niet helemaal zeker is, wacht liever een beetje af, soms komt het antwoord vanzelf. Een raad die ikzelf veel meer zou moeten opvolgen, want geduld staat niet in mijn woordenboek.
Zo, voordat ik me hier als een soort van Tante Kaat vol met goede raad ga voelen,
Tot de volgende,
Liefs,
Anneke
Abonneren op:
Posts (Atom)