Eergisteren kwam ik thuis van mijn werk en mijn dochter wou kost wat kost een kerstboom. Ik zag het niet helemaal zitten om een boom te gaan halen, maar dat is buiten de charmes van mijn dochter gerekend. Zij kan haar papa zo rond haar vingertje draaien dat ze maar gewoon diep in zijn ogen moet kijken en hij doet alles voor haar. Mij is het allesinds nog nooit zo gelukt. Als ik diep in zijn ogen kijk dan begint hij zich al af te vragen of ik ze nog wel allemaal op een rijtje heb. Misschien moet ik zoals in de reclame het welgekende wasmiddel eens proberen...het zal daaraan liggen.
Dus zij onder hun tweetjes op weg met mijn auto. Ze hadden ook een heel praktische uitleg voor het feit dat ze mijn auto nodig hadden: de zetels klappen makkelijk om, de auto stond voor de deur, meer plaats voor de kerstboom, genoeg benzine in de tank. Ach ja, alle excuses waren goed. Ik heb er niet te lang bij stil gestaan.
Ik was eigenlijk blij dat ik eventjes tijd voor mezelf had, en ondertussen kon ik een beetje opruimen en de soep opzetten. Maar hoe meer de tijd verstreek, hoe meer ik me begon af te vragen waar ze die boom gaan zoeken zijn. Het was ook al terug beginnen te sneeuwen en ze waren al bijna 2 uren onderweg. Qua tijd hadden ze al in de Ardennen kunnen zijn en hun boom geveld hebben. Ik begon me ook een beetje zorgen te maken. Ik heb geen winterbanden en de GSM lag nog op tafel. Ongeveer tien minuten en evenveel sigaretten later, hoorde ik eindelijk de voordeur opengaan.
Gelijk twee uitgelaten tieners kwamen ze met hun boom binnen. Zo fier als iets! Ik vroeg direct ofdat ze nog moeten wachten hebben totdat de boom volgroeit was of zo, want dat ze enorm lang weg waren. Mijn dochter keek me eigenwijs aan, met strenge blik over haar brilletje, wenkbrauw omhoog. 'Mama, het is niet makkelijk om een boom te kopen.' Tja, ik voelde dat er een hele uitleg aankwam, dus heb braaf de soep geserveerd en heb terwijl geleerd dat het heel ingewikkeld was.
Ze zijn naar Ikea gereden, en blijkbaar moet je eerst je boom binnen gaan betalen en dan buiten afhalen. Dan het tweede probleem, er was geen boom met wortel, dus moesten ze nog een voet gaan kopen voor de boom op te zetten. Die bleken overal uitverkocht te zijn, met als gevolg dat ze in Brico potgrond gaan kopen zijn, zo kan men de boom in een emmer of grote pot planten. Eigenlijk veel vijven en zessen, het was een begrijpelijke uitleg.
De dag erna, voor ik naar mijn werk wou vertrekken, inspecteerde ik mijn auto. Langs mijn wielkappen en zijkant hing enorm veel sneeuw en ik vroeg me al lichtjes af of ze er rally mee gereden hadden. Want dan mag je nog door sneeuw rijden, zo vuil krijg je die niet. Langs de binnenkant hing alles vol dennenaaldjes en was het ook niet erg netjes. Ik had zo mijn bedenkingen.
Vandaag, tijdens het ritje naar de stad, deze keer niet met mijn auto, hebben ze zich versproken. Toen we net vertrokken van een volgesneeuwde parking, zei mijn dochter: 'Papa, ga je terug zo doen, zoals met mama haar auto?' En ze begonnen bij het aanblik van mijn verbaasde gelaatsuitdrukking luid te lachen. Blijkbaar was de parking van de Brico superleuk en superglad. Kortom, het was het ideale slip-parcours voor mijn arm beestje geweest.
Bij deze, mijn allerliefste dochter en medeplichtige papa, als binnenkort blijkt dat ik een nieuwe handrem en remblokjes nodig heb, dan weet ik naar wie ik de rekening mag sturen.
Tot volgende,
Liefs,
Anneke
zondag 19 december 2010
vrijdag 10 december 2010
zondag 5 december 2010
Winter Wartaal
De winterperiode is de ideale tijd om eens bij alles stil te staan. Ik klink nu misschien zoals een overjaarse priester, maar in de winter is er altijd meer tijd om na te denken. Het is een koude donkere periode en de mensen houden hier en daar gezellige warme feesten om toch een beetje een goed gevoel te creeeren. We gaan ons samenzetten zodat we de koude tijd eventjes kunnen vergeten. We bakken en koken alsof het een lieve lust is, zodat we toch maar een voldaan gevoel krijgen. Het leuke gevolg daarvan is dat we tegen februari beginnen te panikeren omdat alle kledingstukken beginnen te spannen. Leve de uitvinder van stretch!
Wat me ook opvalt, zijn de lichtjes en versieringen die overal opduiken. Elk jaar zijn het er meer en meer. Dit vind ik eigenlijk wel leuk en mooi. Enigste nadeel eraan, je ecologische voetafdruk krijgt ineens Goliath-afmetingen oftewel je krijgt ecologische gigantische platvoeten ervan! Maar, de lichtjes zijn prachtig. Er zijn gezinnen die echte kunstwerkjes in hun voortuintjes zetten. Herten, kerstmannen, cadeautjes, sneeuwmannen, noem maar op. En dat in verschillende kleuren!
Ja, het wordt tijd dat ik er ook eens aan begin. Alleen, dit jaar lijkt voor mij alles een beetje trager te lopen dan ik zou willen. Er is dan ook zeer veel gebeurt in mijn leven dit jaar. Ik kan wel zeggen dat ik het dit jaar heel moeilijk heb gehad met mannen. Exen, vrienden, broers, vaders, noem maar op, ik heb dit jaar een beetje meer geleerd over de ondoorgrondelijke wereld van de man. Je mag zeggen wat je wilt, maar mannen zijn zeker zo ondoorgrondelijk als vrouwen! Mannen hebben net zo een grote twijfels als vrouwen, ze kunnen even onzeker zijn. Ze kunnen net zo een grote klootzakken zijn als wij bitchen kunnen zijn. Ze kunnen ook net zo emotioneel zijn als wij. En ze kunnen even zorgzaam en geduldig zijn.
Het grote probleem is de manier van uitdrukken, de taal. Het is algemeen bekend dat vrouwen onder elkaar een eigen taaltje hebben, vooral een heel uitgebreid fantasierijk taaltje. Mannen zijn accurater en korter. Ze hebben niet alle details nodig. Een man kan zeggen: dat is een knappe, en dan weet de andere man dat het gaat over een mooie rondborstige dame, met benen tot aan de oksels, haren tot aan haar kont, tijger in bed, een kontje waar je staal op kan breken, ogen waar je jezelf in kan verdrinken, een lekker roodgemaakt kusmondje, een maatje 36 met naaldhakken en een jurkje dat amper als jurkje kan bestempeld worden, maar eerder als een lapje stof wat net alles bedekt. (dat was dus de vrije vrouwen-vertaling)
Je ziet maar, dan wordt het als vrouw al moeilijk, wij hebben soms echt wel de hele uitleg nodig. Zeker als het gaat over gebruiksvoorwerpen, zoals autos of knappe grieten, want dat zijn tenslotte maar gebruiksvoorwerpen, niet? (knipoog naar de vrouwen onder ons) Om al maar te zwijgen over de gevoelens en de belangrijke details, elk detail heeft voor ons een belangrijke betekenis! Er is een verschil tussen ik voel me slecht vandaag of ik voel me opgeblazen, moe en ambetant vandaag. (Gelieve in beide omstandigheden de betreffende vrouw te ontwijken! Een gewaarschuwd man is er 2 waard)
Wat ook wel is, vrouwen gaan veel meer op hun hart en gevoel af, mannen zijn rationeler en beslissen meer met hun hoofd. Ik kan niet zeggen wat het beste is, ik kan alleen zeggen dat ik geleerd heb om niet meer zo snel met mijn hart te beslissen. Ik ben niet tegen muren gelopen, maar erdoor. Kan vrij pijnlijk zijn soms. Conclusie: een beetje evenwicht in de verschillende manieren van uitdrukken is niet slecht. Zo vermijdt men veel misverstanden en toestanden. En als men niet helemaal zeker is, wacht liever een beetje af, soms komt het antwoord vanzelf. Een raad die ikzelf veel meer zou moeten opvolgen, want geduld staat niet in mijn woordenboek.
Zo, voordat ik me hier als een soort van Tante Kaat vol met goede raad ga voelen,
Tot de volgende,
Liefs,
Anneke
Wat me ook opvalt, zijn de lichtjes en versieringen die overal opduiken. Elk jaar zijn het er meer en meer. Dit vind ik eigenlijk wel leuk en mooi. Enigste nadeel eraan, je ecologische voetafdruk krijgt ineens Goliath-afmetingen oftewel je krijgt ecologische gigantische platvoeten ervan! Maar, de lichtjes zijn prachtig. Er zijn gezinnen die echte kunstwerkjes in hun voortuintjes zetten. Herten, kerstmannen, cadeautjes, sneeuwmannen, noem maar op. En dat in verschillende kleuren!
Ja, het wordt tijd dat ik er ook eens aan begin. Alleen, dit jaar lijkt voor mij alles een beetje trager te lopen dan ik zou willen. Er is dan ook zeer veel gebeurt in mijn leven dit jaar. Ik kan wel zeggen dat ik het dit jaar heel moeilijk heb gehad met mannen. Exen, vrienden, broers, vaders, noem maar op, ik heb dit jaar een beetje meer geleerd over de ondoorgrondelijke wereld van de man. Je mag zeggen wat je wilt, maar mannen zijn zeker zo ondoorgrondelijk als vrouwen! Mannen hebben net zo een grote twijfels als vrouwen, ze kunnen even onzeker zijn. Ze kunnen net zo een grote klootzakken zijn als wij bitchen kunnen zijn. Ze kunnen ook net zo emotioneel zijn als wij. En ze kunnen even zorgzaam en geduldig zijn.
Het grote probleem is de manier van uitdrukken, de taal. Het is algemeen bekend dat vrouwen onder elkaar een eigen taaltje hebben, vooral een heel uitgebreid fantasierijk taaltje. Mannen zijn accurater en korter. Ze hebben niet alle details nodig. Een man kan zeggen: dat is een knappe, en dan weet de andere man dat het gaat over een mooie rondborstige dame, met benen tot aan de oksels, haren tot aan haar kont, tijger in bed, een kontje waar je staal op kan breken, ogen waar je jezelf in kan verdrinken, een lekker roodgemaakt kusmondje, een maatje 36 met naaldhakken en een jurkje dat amper als jurkje kan bestempeld worden, maar eerder als een lapje stof wat net alles bedekt. (dat was dus de vrije vrouwen-vertaling)
Je ziet maar, dan wordt het als vrouw al moeilijk, wij hebben soms echt wel de hele uitleg nodig. Zeker als het gaat over gebruiksvoorwerpen, zoals autos of knappe grieten, want dat zijn tenslotte maar gebruiksvoorwerpen, niet? (knipoog naar de vrouwen onder ons) Om al maar te zwijgen over de gevoelens en de belangrijke details, elk detail heeft voor ons een belangrijke betekenis! Er is een verschil tussen ik voel me slecht vandaag of ik voel me opgeblazen, moe en ambetant vandaag. (Gelieve in beide omstandigheden de betreffende vrouw te ontwijken! Een gewaarschuwd man is er 2 waard)
Wat ook wel is, vrouwen gaan veel meer op hun hart en gevoel af, mannen zijn rationeler en beslissen meer met hun hoofd. Ik kan niet zeggen wat het beste is, ik kan alleen zeggen dat ik geleerd heb om niet meer zo snel met mijn hart te beslissen. Ik ben niet tegen muren gelopen, maar erdoor. Kan vrij pijnlijk zijn soms. Conclusie: een beetje evenwicht in de verschillende manieren van uitdrukken is niet slecht. Zo vermijdt men veel misverstanden en toestanden. En als men niet helemaal zeker is, wacht liever een beetje af, soms komt het antwoord vanzelf. Een raad die ikzelf veel meer zou moeten opvolgen, want geduld staat niet in mijn woordenboek.
Zo, voordat ik me hier als een soort van Tante Kaat vol met goede raad ga voelen,
Tot de volgende,
Liefs,
Anneke
zondag 28 november 2010
Potjes en dekseltjes
De Sint is weer in aantocht en iedereen mag het weten! Zo ben ik vorige week heel braaf de cadeautjes gaan kopen. En tot mijn spijt was ik niet de enige met dat idee. Maar ik was tenminste al zo slim om niet in het weekend te gaan. Ieder jaar opnieuw is het hetzelfde liedje, wat gaan we nu weer kopen? En wat ook is, kinderen worden groter en mondiger. Je kan ze niet meer tevreden stellen met een mooi gansebord of met een simpel kaartspelletje of met lekkere warme sokken.
Wel, ik heb het deze keer heel logisch aangepakt, zo dacht ik tenminste, en heb mijn dochter een lijstje laten maken. Ze heeft in een reclameboekje alles aangekruisd wat ze wenstte van de goede man. En wat nog was, ik heb volgende week twee jarigen, daar had ik zelf al braaf lijstjes voor gemaakt. Ik dus gelijk een grote meid het stad in. Mijn auto braafjes geparkeerd op de parking van mijn werk, ik vertik het om veel te dure parkingplaatsen te sponseren van het stad, en ik op weg. Ik kom bij de eerste winkel, en had nog niet de moeite genomen om naar de lijstjes te kijken. Weet je, het moet allemaal niet te lang duren, ik ben geen gezellige shopper. Ik moet een winkel binnengaan, het beste alles in 1 keer kopen en terug buiten.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Het zweet brak me al uit bij het binnengaan, als ik zag hoeveel mensen er aan de kassa stonden. Ik vind dat ze zo een soort van roltrappen of rolbanden zoals in de luchthaven moeten installeren aan de kassa. Je stapt erop en je bent verplicht door te rollen tot buiten. Geen geleuter of gezever aan die kassa, betalen en weg. Maar nee, dat zou dus te makkelijk zijn. 9 van de 10 keer is er een rare dame die een potje zonder dekseltje bij zich heeft waar geen prijs op staat, of waar de streepjescode niet inscant, en dan begint het spelleke. Dan moet er eerst een winkeljuffrouw van de afdeling geroepen worden, deze gaat dan met het item de winkel in, en ik heb telkens een groot vermoeden dat die winkeljuffrouwen nog eens toertje rond de blok gaan lopen, want het voelt zich aan alsof ze uren weg zijn. En dan uiteindelijk als de prijs bepaald is, dan vind de klant dit in orde. Maar dit geldt niet voor de rare dame, de rare dame gaat meestal nog eens in discussie, want ze had wel ergens in een onbestaande reclamefolder een andere prijs gezien. Dus de rare dame wil het potje niet hebben. En zo begint het hele toertje opnieuw. Want nu moet er weer een andere winkeljuffrouw komen om de ingegeven prijs van de kassabon te halen. Oh ja, ik heb het op zo´n momenten heel zwaar. Je voelt dan hoe het zweet al langs je rug naar beneden stroomt, je jas begint te klemmen, de aders in je hoofd beginnen te pompen, alle geluiden om je heen beginnen te irriteren. Ik zou zo buiten kunnen lopen zonder iets aan te kopen, maar dat gaat deze keer niet, ik kan alleen vandaag alles aankopen. Ik voelde me net zoals Rambo op een travestieshow, die zou het ook niet makkelijk hebben, maar hij zou ook niet opgeven.
Na deze leuke winkelervaring, ben ik verder door de stad geflitst en terecht gekomen in de speelgoedwinkel. Nu moet ik mijn lijstje bovenhalen! Winkelzakken netjes op de grond plaatsen, rugzakje van mijn rug halen, en....nou ja, geen lijstje te bespeuren. Ramp! Ik was naar mijn gevoel al veel te lang aan het rondlopen in die overbevolkte stad en nu had ik die godverdomde lijst nog eens vergeten! (sebiet tien weeskegroetjes voor het vloeken) Bon, rustig diep in en uit ademen en naar huis bellen. Man neemt op, nu komt het erop aan om duidelijke instructies te geven. Ga naar boven, en zoek de lijst. Blader door de lijst, en zeg luidop wat je ziet. Bleek dat mijn dochter maar 3 dingen uit het hele boekje had aangeduid! En dan nog 3 dingen die niet in deze winkel waren! Ik stond dus op het randje van een totale ontploffing, Houston we´ve got a problem! 10, 9, 8, 7, 6, 5, .....nee, dat was een andere film.... ik sta daar dus nog altijd en concentreer me heel hard, wat op zich al tamelijk pijn doet, en ik meen me te herinneren dat onze dochter een bepaald spelletje leuk vindt, en dit is wel aanwezig in deze winkel. Ik had plotseling een enorm Aha-moment! Nu afwachten tot volgend weekend en hopen dat ze ook zo een Aha-moment heeft....
Misschien volgend jaar dezelfde logische denkwijze volgen, maar dan wel de lijst meenemen....
Tot de volgende,
Liefs,
Anneke
Wel, ik heb het deze keer heel logisch aangepakt, zo dacht ik tenminste, en heb mijn dochter een lijstje laten maken. Ze heeft in een reclameboekje alles aangekruisd wat ze wenstte van de goede man. En wat nog was, ik heb volgende week twee jarigen, daar had ik zelf al braaf lijstjes voor gemaakt. Ik dus gelijk een grote meid het stad in. Mijn auto braafjes geparkeerd op de parking van mijn werk, ik vertik het om veel te dure parkingplaatsen te sponseren van het stad, en ik op weg. Ik kom bij de eerste winkel, en had nog niet de moeite genomen om naar de lijstjes te kijken. Weet je, het moet allemaal niet te lang duren, ik ben geen gezellige shopper. Ik moet een winkel binnengaan, het beste alles in 1 keer kopen en terug buiten.
Dus zo gezegd, zo gedaan. Het zweet brak me al uit bij het binnengaan, als ik zag hoeveel mensen er aan de kassa stonden. Ik vind dat ze zo een soort van roltrappen of rolbanden zoals in de luchthaven moeten installeren aan de kassa. Je stapt erop en je bent verplicht door te rollen tot buiten. Geen geleuter of gezever aan die kassa, betalen en weg. Maar nee, dat zou dus te makkelijk zijn. 9 van de 10 keer is er een rare dame die een potje zonder dekseltje bij zich heeft waar geen prijs op staat, of waar de streepjescode niet inscant, en dan begint het spelleke. Dan moet er eerst een winkeljuffrouw van de afdeling geroepen worden, deze gaat dan met het item de winkel in, en ik heb telkens een groot vermoeden dat die winkeljuffrouwen nog eens toertje rond de blok gaan lopen, want het voelt zich aan alsof ze uren weg zijn. En dan uiteindelijk als de prijs bepaald is, dan vind de klant dit in orde. Maar dit geldt niet voor de rare dame, de rare dame gaat meestal nog eens in discussie, want ze had wel ergens in een onbestaande reclamefolder een andere prijs gezien. Dus de rare dame wil het potje niet hebben. En zo begint het hele toertje opnieuw. Want nu moet er weer een andere winkeljuffrouw komen om de ingegeven prijs van de kassabon te halen. Oh ja, ik heb het op zo´n momenten heel zwaar. Je voelt dan hoe het zweet al langs je rug naar beneden stroomt, je jas begint te klemmen, de aders in je hoofd beginnen te pompen, alle geluiden om je heen beginnen te irriteren. Ik zou zo buiten kunnen lopen zonder iets aan te kopen, maar dat gaat deze keer niet, ik kan alleen vandaag alles aankopen. Ik voelde me net zoals Rambo op een travestieshow, die zou het ook niet makkelijk hebben, maar hij zou ook niet opgeven.
Na deze leuke winkelervaring, ben ik verder door de stad geflitst en terecht gekomen in de speelgoedwinkel. Nu moet ik mijn lijstje bovenhalen! Winkelzakken netjes op de grond plaatsen, rugzakje van mijn rug halen, en....nou ja, geen lijstje te bespeuren. Ramp! Ik was naar mijn gevoel al veel te lang aan het rondlopen in die overbevolkte stad en nu had ik die godverdomde lijst nog eens vergeten! (sebiet tien weeskegroetjes voor het vloeken) Bon, rustig diep in en uit ademen en naar huis bellen. Man neemt op, nu komt het erop aan om duidelijke instructies te geven. Ga naar boven, en zoek de lijst. Blader door de lijst, en zeg luidop wat je ziet. Bleek dat mijn dochter maar 3 dingen uit het hele boekje had aangeduid! En dan nog 3 dingen die niet in deze winkel waren! Ik stond dus op het randje van een totale ontploffing, Houston we´ve got a problem! 10, 9, 8, 7, 6, 5, .....nee, dat was een andere film.... ik sta daar dus nog altijd en concentreer me heel hard, wat op zich al tamelijk pijn doet, en ik meen me te herinneren dat onze dochter een bepaald spelletje leuk vindt, en dit is wel aanwezig in deze winkel. Ik had plotseling een enorm Aha-moment! Nu afwachten tot volgend weekend en hopen dat ze ook zo een Aha-moment heeft....
Misschien volgend jaar dezelfde logische denkwijze volgen, maar dan wel de lijst meenemen....
Tot de volgende,
Liefs,
Anneke
zondag 21 november 2010
Het begin
Eerst en vooral, welkom aan alle nieuwsgierigen hier op mijn eigen blog.
Een goede vriend van me heeft deze blog aangeraden, en eigenlijk was ik meteen verkocht voor dit idee. Ik schrijf namelijk graag en veel teveel. Of het nu nog zonder schrijffouten is, dat is een andere vraag. Maar dat ga ik me niet echt aantrekken. Ik ben me een beetje aan het afvragen of ik hier een typisch vrouwelijke blog van maak, en de hele tijd over kinderen en huishouden en mannen ga schrijven, of gewoon hier mijn gal ga uitspuwen en een harde mening ga geven over alles wat er in deze wereld gebeurd. Mja, dilemma. Het gaat een combinatie van de twee worden. Ik denk niet dat ik kan schrijven over dingen waar ik te weinig van afweet.
Ik ga braaf beginnen bij het begin, en mezelf voorstellen. Ik heb zonet een sanitaire stop gemaakt, en hierbij ontdekt dat ik nog altijd vrouwelijk ben. Ik ben van het bouwjaar 1981, om correct te zijn, ben ik gebouwd in 1980 en ter wereld gekomen in 1981, maar voor verdere technische details daarover moet je bij mijn ouders terecht. Ik ben een gescheiden vrouw en heb het klaargespeeld om terug een relatie aan te gaan met mijn ex-man. Dus mijn ex-man is mijn huidige vriend. Hierover zal ik nog wel meer vertellen, maar als intro is dit voor nu meer als genoeg. Wij hebben samen een pracht van een dochter, geboren in 2002. Een tamelijk koppig exemplaar maar toch prachtig gemaakt, al zeg ik het zelf. Ben alleen benieuwd wat haar komende puberteit ons nog gaat schenken. Als ze de aard van haar moeder heeft, pffff, mag er nog even niet aan denken.
Dit weekend was er op de school van mijn dochter een grootouderfeest, 2 dagen achtereen. Zoals iedere ouder kijkt men hier naar uit. Je ziet je kindje dansjes doen, zingen, teksten voordragen en zoveel meer. Voor de mensen zonder kinderen hier, je kan het vergelijken met het geven van een diner voor familie of vrienden. Je kijkt ernaar uit en terwijl wens je dat het ook weer snel achter de rug is, want je weet dat je achteraf nog werk ga hebben, en je weet op voorhand niet hoe het gaat zijn of wat te verwachten. Ik vond dit jaar het feest een beetje saai, mijn dochter is welgeteld 5 seconden op het podium geweest. Ze had voor zichzelf al besloten dat ze mee ging werken achter de schermen en ze wou niet optreden. Het was een samengeperst verhaal over Suske en Wiske die op zoek gaan door de tijd naar Schanulleke. Het feit dat Suske en Wiske niet mijn favoriete stripboekenreeks is, terzijde gelaten, was het toch nog saai. De dialogen waren soms moeilijk verstaanbaar en het geheel was heel lang gerokken. Je ziet de leerkrachten zwoegen om al die kinderen op tijd op de juiste plaats op het podium te krijgen. Je ziet angstige kinderen die niet weten wat hun overkomt en met hun grote oogjes naar de vuurrode kop van hun juf staren en hopen dat het snel over is. Je ziet kinderen die zoveel plezier hebben dat ze gewoon hun eigen geimproviseerde werk geven. Je ziet ouders die naar het podium stormen met hun cameraatje zodra hun kindje op het podium verschijnt. Het is soms een beetje bedenkelijk. Ik heb gewoon braaf toegekeken en voelde net als iedere ouder een zekere trots.
Al bij al, toch heb ik respect voor de hele organisatie. Probeer maar eens op zo een korte tijd zo een feest in elkaar te boksen. Ik zou het niet kunnen, ik zou gewoon de muziek opendraaien, als ik al een degelijke installatie zou vinden, en iedereen zijn ding laten doen. En hopen dat er dan andere mensen aan drank en hapjes zouden denken. En ik denk dat ik tegen het eind van de avond kapot zou zijn van de zenuwen, zeker omdat de helft van de kinderen vermist zou zijn.
Zover dus het grootouderfeest. En alsof mijn weekend nog niet vol genoeg was, ben ik vandaag ook nog naar de Brunch van de Chiro geweest. Brunch met de grote B. Ja, het was heel goed en heel gezellig. Aan de brunch ging een misviering vooraf, want Chiro is nog altijd katholiek. Het is al 5 jaar geleden en dubbel zoveel zonden geleden, dat ik nog in een kerk geweest was. Maar het ging vlot en gezellig, er is veel gezongen en iedereen had een goed humeur. Ik zat in de kerk naast een vriendin van me en eigenlijk hebben we vreselijk veel onze lach moeten inhouden. Vooral tijdens het zingen. We hebben alle liedjes meegezongen, zelfs de liedjes die ons totaal onbekend waren. Ik voelde me net een combinatie van Tina Turner, Kate Bush, Sinead O´Connor en iets wat trekt op een loopse hond. Vooral heel toonvast. Het stiekeme sigaretje dat we gerookt hebben voordat we de kerk ingingen, heeft onze stem helemaal tot zijn recht gebracht. Kuch, hoest...nog eens kuchen, iemand een vicks-pastille?
Tja, dat was zo een beetje mijn weekend. Ik weet nog niet precies hoe ik zo een blog elke keer ga moeten afsluiten, dus zeg ik gewoon: tot de volgende!
Ah ja, nog iets kleins, ik laat iedereen meelezen en iedereen mag reageren hier op deze blog. Ik vraag alleen dat iedereen zich een beetje gedraagt hier op mijn blog en dat iedereen zijn eigen mening heeft. Dus absoluut verboden: schelden, spammen en indiscrete opmerkingen. Voor de rest, op een gezonde manier discussie voeren, mag altijd.
Liefs,
Anneke
Een goede vriend van me heeft deze blog aangeraden, en eigenlijk was ik meteen verkocht voor dit idee. Ik schrijf namelijk graag en veel teveel. Of het nu nog zonder schrijffouten is, dat is een andere vraag. Maar dat ga ik me niet echt aantrekken. Ik ben me een beetje aan het afvragen of ik hier een typisch vrouwelijke blog van maak, en de hele tijd over kinderen en huishouden en mannen ga schrijven, of gewoon hier mijn gal ga uitspuwen en een harde mening ga geven over alles wat er in deze wereld gebeurd. Mja, dilemma. Het gaat een combinatie van de twee worden. Ik denk niet dat ik kan schrijven over dingen waar ik te weinig van afweet.
Ik ga braaf beginnen bij het begin, en mezelf voorstellen. Ik heb zonet een sanitaire stop gemaakt, en hierbij ontdekt dat ik nog altijd vrouwelijk ben. Ik ben van het bouwjaar 1981, om correct te zijn, ben ik gebouwd in 1980 en ter wereld gekomen in 1981, maar voor verdere technische details daarover moet je bij mijn ouders terecht. Ik ben een gescheiden vrouw en heb het klaargespeeld om terug een relatie aan te gaan met mijn ex-man. Dus mijn ex-man is mijn huidige vriend. Hierover zal ik nog wel meer vertellen, maar als intro is dit voor nu meer als genoeg. Wij hebben samen een pracht van een dochter, geboren in 2002. Een tamelijk koppig exemplaar maar toch prachtig gemaakt, al zeg ik het zelf. Ben alleen benieuwd wat haar komende puberteit ons nog gaat schenken. Als ze de aard van haar moeder heeft, pffff, mag er nog even niet aan denken.
Dit weekend was er op de school van mijn dochter een grootouderfeest, 2 dagen achtereen. Zoals iedere ouder kijkt men hier naar uit. Je ziet je kindje dansjes doen, zingen, teksten voordragen en zoveel meer. Voor de mensen zonder kinderen hier, je kan het vergelijken met het geven van een diner voor familie of vrienden. Je kijkt ernaar uit en terwijl wens je dat het ook weer snel achter de rug is, want je weet dat je achteraf nog werk ga hebben, en je weet op voorhand niet hoe het gaat zijn of wat te verwachten. Ik vond dit jaar het feest een beetje saai, mijn dochter is welgeteld 5 seconden op het podium geweest. Ze had voor zichzelf al besloten dat ze mee ging werken achter de schermen en ze wou niet optreden. Het was een samengeperst verhaal over Suske en Wiske die op zoek gaan door de tijd naar Schanulleke. Het feit dat Suske en Wiske niet mijn favoriete stripboekenreeks is, terzijde gelaten, was het toch nog saai. De dialogen waren soms moeilijk verstaanbaar en het geheel was heel lang gerokken. Je ziet de leerkrachten zwoegen om al die kinderen op tijd op de juiste plaats op het podium te krijgen. Je ziet angstige kinderen die niet weten wat hun overkomt en met hun grote oogjes naar de vuurrode kop van hun juf staren en hopen dat het snel over is. Je ziet kinderen die zoveel plezier hebben dat ze gewoon hun eigen geimproviseerde werk geven. Je ziet ouders die naar het podium stormen met hun cameraatje zodra hun kindje op het podium verschijnt. Het is soms een beetje bedenkelijk. Ik heb gewoon braaf toegekeken en voelde net als iedere ouder een zekere trots.
Al bij al, toch heb ik respect voor de hele organisatie. Probeer maar eens op zo een korte tijd zo een feest in elkaar te boksen. Ik zou het niet kunnen, ik zou gewoon de muziek opendraaien, als ik al een degelijke installatie zou vinden, en iedereen zijn ding laten doen. En hopen dat er dan andere mensen aan drank en hapjes zouden denken. En ik denk dat ik tegen het eind van de avond kapot zou zijn van de zenuwen, zeker omdat de helft van de kinderen vermist zou zijn.
Zover dus het grootouderfeest. En alsof mijn weekend nog niet vol genoeg was, ben ik vandaag ook nog naar de Brunch van de Chiro geweest. Brunch met de grote B. Ja, het was heel goed en heel gezellig. Aan de brunch ging een misviering vooraf, want Chiro is nog altijd katholiek. Het is al 5 jaar geleden en dubbel zoveel zonden geleden, dat ik nog in een kerk geweest was. Maar het ging vlot en gezellig, er is veel gezongen en iedereen had een goed humeur. Ik zat in de kerk naast een vriendin van me en eigenlijk hebben we vreselijk veel onze lach moeten inhouden. Vooral tijdens het zingen. We hebben alle liedjes meegezongen, zelfs de liedjes die ons totaal onbekend waren. Ik voelde me net een combinatie van Tina Turner, Kate Bush, Sinead O´Connor en iets wat trekt op een loopse hond. Vooral heel toonvast. Het stiekeme sigaretje dat we gerookt hebben voordat we de kerk ingingen, heeft onze stem helemaal tot zijn recht gebracht. Kuch, hoest...nog eens kuchen, iemand een vicks-pastille?
Tja, dat was zo een beetje mijn weekend. Ik weet nog niet precies hoe ik zo een blog elke keer ga moeten afsluiten, dus zeg ik gewoon: tot de volgende!
Ah ja, nog iets kleins, ik laat iedereen meelezen en iedereen mag reageren hier op deze blog. Ik vraag alleen dat iedereen zich een beetje gedraagt hier op mijn blog en dat iedereen zijn eigen mening heeft. Dus absoluut verboden: schelden, spammen en indiscrete opmerkingen. Voor de rest, op een gezonde manier discussie voeren, mag altijd.
Liefs,
Anneke
Abonneren op:
Posts (Atom)