Potjes en dekseltjes

De Sint is weer in aantocht en iedereen mag het weten! Zo ben ik vorige week heel braaf de cadeautjes gaan kopen. En tot mijn spijt was ik niet de enige met dat idee. Maar ik was tenminste al zo slim om niet in het weekend te gaan. Ieder jaar opnieuw is het hetzelfde liedje, wat gaan we nu weer kopen? En wat ook is, kinderen worden groter en mondiger. Je kan ze niet meer tevreden stellen met een mooi gansebord of met een simpel kaartspelletje of met lekkere warme sokken.

Wel, ik heb het deze keer heel logisch aangepakt, zo dacht ik tenminste, en heb mijn dochter een lijstje laten maken. Ze heeft in een reclameboekje alles aangekruisd wat ze wenstte van de goede man. En wat nog was, ik heb volgende week twee jarigen, daar had ik zelf al braaf lijstjes voor gemaakt. Ik dus gelijk een grote meid het stad in. Mijn auto braafjes geparkeerd op de parking van mijn werk, ik vertik het om veel te dure parkingplaatsen te sponseren van het stad, en ik op weg. Ik kom bij de eerste winkel, en had nog niet de moeite genomen om naar de lijstjes te kijken. Weet je, het moet allemaal niet te lang duren, ik ben geen gezellige shopper. Ik moet een winkel binnengaan, het beste alles in 1 keer kopen en terug buiten.

Dus zo gezegd, zo gedaan.  Het zweet brak me al uit bij het binnengaan, als ik zag hoeveel mensen er aan de kassa stonden. Ik vind dat ze zo een soort van roltrappen of rolbanden zoals in de luchthaven moeten installeren aan de kassa. Je stapt erop en je bent verplicht door te rollen tot buiten. Geen geleuter of gezever aan die kassa, betalen en weg. Maar nee, dat zou dus te makkelijk zijn. 9 van de 10 keer is er een rare dame die een potje zonder dekseltje bij zich heeft waar geen prijs op staat, of waar de streepjescode niet inscant, en dan begint het spelleke. Dan moet er eerst een winkeljuffrouw van de afdeling geroepen worden, deze gaat dan met het item de winkel in, en ik heb telkens een groot vermoeden dat die winkeljuffrouwen nog eens toertje rond de blok gaan lopen, want het voelt zich aan alsof ze uren weg zijn. En dan uiteindelijk als de prijs bepaald is, dan vind de klant dit in orde. Maar dit geldt niet voor de rare dame, de rare dame gaat meestal nog eens in discussie, want ze had wel ergens in een onbestaande reclamefolder een andere prijs gezien. Dus de rare dame wil het potje niet hebben. En zo begint het hele toertje opnieuw. Want nu moet er weer een andere winkeljuffrouw komen om de ingegeven prijs van de kassabon te halen. Oh ja, ik heb het op zo´n momenten heel zwaar. Je voelt dan hoe het zweet al langs je rug naar beneden stroomt, je jas begint te klemmen, de aders in je hoofd beginnen te pompen, alle geluiden om je heen beginnen te irriteren. Ik zou zo buiten kunnen lopen zonder iets aan te kopen, maar dat gaat deze keer niet, ik kan alleen vandaag alles aankopen. Ik voelde me net zoals Rambo op een travestieshow, die zou het ook niet makkelijk hebben, maar hij zou ook niet opgeven.

Na deze leuke winkelervaring, ben ik verder door de stad geflitst en terecht gekomen in de speelgoedwinkel. Nu moet ik mijn lijstje bovenhalen! Winkelzakken netjes op de grond plaatsen, rugzakje van mijn rug halen, en....nou ja, geen lijstje te bespeuren. Ramp! Ik was naar mijn gevoel al veel te lang aan het rondlopen in die overbevolkte stad en nu had ik die godverdomde lijst nog eens vergeten! (sebiet tien weeskegroetjes voor het vloeken) Bon, rustig diep in en uit ademen en naar huis bellen. Man neemt op, nu komt het erop aan om duidelijke instructies te geven. Ga naar boven, en zoek de lijst. Blader door de lijst, en zeg luidop wat je ziet. Bleek dat mijn dochter maar 3 dingen uit het hele boekje had aangeduid! En dan nog 3 dingen die niet in deze winkel waren! Ik stond dus op het randje van een totale ontploffing, Houston we´ve got a problem! 10, 9, 8, 7, 6, 5, .....nee, dat was een andere film.... ik sta daar dus nog altijd en concentreer me heel hard, wat op zich al tamelijk pijn doet, en ik meen me te herinneren dat onze dochter een bepaald spelletje leuk vindt, en dit is wel aanwezig in deze winkel. Ik had plotseling een enorm Aha-moment! Nu afwachten tot volgend weekend en hopen dat ze ook zo een Aha-moment heeft....

Misschien volgend jaar dezelfde logische denkwijze volgen, maar dan wel de lijst meenemen....

Tot de volgende,
Liefs,
Anneke