Mannen, kinderen, sneeuw en autos

Eergisteren kwam ik thuis van mijn werk en mijn dochter wou kost wat kost een kerstboom. Ik zag het niet helemaal zitten om een boom te gaan halen, maar dat is buiten de charmes van mijn dochter gerekend. Zij kan haar papa zo rond haar vingertje draaien dat ze maar gewoon diep in zijn ogen moet kijken en hij doet alles voor haar. Mij is het allesinds nog nooit zo gelukt. Als ik diep in zijn ogen kijk dan begint hij zich al af te vragen of ik ze nog wel allemaal op een rijtje heb. Misschien moet ik zoals in de reclame het welgekende wasmiddel eens proberen...het zal daaraan liggen.

Dus zij onder hun tweetjes op weg met mijn auto. Ze hadden ook een heel praktische uitleg voor het feit dat ze mijn auto nodig hadden: de zetels klappen makkelijk om, de auto stond voor de deur, meer plaats voor de kerstboom, genoeg benzine in de tank. Ach ja, alle excuses waren goed. Ik heb er niet te lang bij stil gestaan.

Ik was eigenlijk blij dat ik eventjes tijd voor mezelf had, en ondertussen kon ik een beetje opruimen en de soep opzetten. Maar hoe meer de tijd verstreek, hoe meer ik me begon af te vragen waar ze die boom gaan zoeken zijn. Het was ook al terug beginnen te sneeuwen en ze waren al bijna 2 uren onderweg. Qua tijd hadden ze al in de Ardennen kunnen zijn en hun boom geveld hebben. Ik begon me ook een beetje zorgen te maken. Ik heb geen winterbanden en de GSM lag nog op tafel. Ongeveer tien minuten en evenveel sigaretten later, hoorde ik eindelijk de voordeur opengaan.

Gelijk twee uitgelaten tieners kwamen ze met hun boom binnen. Zo fier als iets! Ik vroeg direct ofdat ze nog moeten wachten hebben totdat de boom volgroeit was of zo, want dat ze enorm lang weg waren. Mijn dochter keek me eigenwijs aan, met strenge blik over haar brilletje, wenkbrauw omhoog. 'Mama, het is niet makkelijk om een boom te kopen.' Tja, ik voelde dat er een hele uitleg aankwam, dus heb braaf de soep geserveerd en heb terwijl geleerd dat het heel ingewikkeld was.

Ze zijn naar Ikea gereden, en blijkbaar moet je eerst je boom binnen gaan betalen en dan buiten afhalen. Dan het tweede probleem, er was geen boom met wortel, dus moesten ze nog een voet gaan kopen voor de boom op te zetten. Die bleken overal uitverkocht te zijn, met als gevolg dat ze in Brico potgrond gaan kopen zijn, zo kan men de boom in een emmer of grote pot planten. Eigenlijk veel vijven en zessen, het was een begrijpelijke uitleg.

De dag erna, voor ik naar mijn werk wou vertrekken, inspecteerde ik mijn auto. Langs mijn wielkappen en zijkant hing enorm veel sneeuw en ik vroeg me al lichtjes af of ze er rally mee gereden hadden. Want dan mag je nog door sneeuw rijden, zo vuil krijg je die niet. Langs de binnenkant hing alles vol dennenaaldjes en was het ook niet erg netjes. Ik had zo mijn bedenkingen.

Vandaag, tijdens het ritje naar de stad, deze keer niet met mijn auto, hebben ze zich versproken. Toen we net vertrokken van een volgesneeuwde parking, zei mijn dochter: 'Papa, ga je terug zo doen, zoals met mama haar auto?' En ze begonnen bij het aanblik van mijn verbaasde gelaatsuitdrukking luid te lachen. Blijkbaar was de parking van de Brico superleuk en superglad. Kortom, het was het ideale slip-parcours voor mijn arm beestje geweest.

Bij deze, mijn allerliefste dochter en medeplichtige papa, als binnenkort blijkt dat ik een nieuwe handrem en remblokjes nodig heb, dan weet ik naar wie ik de rekening mag sturen.

Tot volgende,
Liefs,
Anneke